Yaşamak Deneyimi

Birisi gelir

Unutma bahçelerinde

Çok beklemiş birisi

Lambasını kalbimize tutar.

Yüzümüz birden güneşli sabahlar.

İçimizde bir tuhaf iyilik duygusu.

Bütün sokaklar ıslık çalmaya başlar.

Gövdemizde sızlayan bir kayıp zaman.

-Mutluluk değil, mutsuzluk değil-

Dünyanın bütün kederini severiz.

Şükrü Erbaş…

Kollektif enerjilerimize bakıyorum. Yeni bir kimlik alma üzerimize bir şey daha koyma gibi değil de sandığımız tutunduğumuz tüm kimliklerden uzaklaşma hepsini salıverme biçimi halindeyiz. Yeni bir eylem değil de bir varoluş hali içindeyiz. Tutunduğumuz tüm kimlikler ve arkasına sığındığımız duvarlar yıkıldı, yıkılıyor. Belli ki direnç gösterirsek karşı koyarsak işin içinden de çıkamayacağız. En iyisi biraz bu yalancı kimliklerimize biraz yakından bakalım yıkılan kalıntıların arasında biraz dolaşalım. Yaşamak da böyle bir şey zaten. Yaşamak deneyimi, olanın içinden geçmek, olanı olduğu gibi kabullenmek, yaralarımıza, zarar ziyanlarımıza bakmak, sevinçlerin kaynağını görmek. Aslında bizim olmayan tüm o kimliklerimizin asıl sevinçlerimizi hiç bir şey düşünmeden anda olma halini kaçırdığımıza uyandığımız bir dönem gibi. Yaşamak deneyimi de tam olarak bu işte yeni bir varoluş halimize alan açmak içimizde. Çünkü buraya kadar bildiklerimizi yapınca, bildiklerimizin doğru olduğunu sanınca daha doğrusu, sonucunda mutlu olmadık hiç. Şimdilerde bilinmeyene bir alan açma hali içindeyiz aslında kendimizde. Böylece hem kendimiz şifalanacağız hem de şifa olacağız. Bilinmeyene direnince iyi olacak sandık ama gördük ki yol alamıyoruz hayatta. Bu diyardan hemen gitmeye niyetimiz yoksa ''bu diyar böyle işteğ yağğ'' diye geçiştirmeyeceğiz. Bu deveyi gütmeyi öğreneceğiz gibi daha çok.. Böyle söylüyor enerjilerimiz. Direnç koysakta girilmiş bir kere o yola. Akışa güvenin o yüzden.

Bütün yazılar uzun olmayacak, bütün ömür suskunlukla ve çekingenlikle geçmeyecek, bütün tabularımız yıkılacak, kendimiz sandığımız her şeyle yüzleşmek zorunda kalacağız ve hiçbiri olmadığımıza karar vereceğiz belki bir karar vermek de zorunluluğumuz yoktur. İnsan olarak geldiysek tüm sıkışıklarımızı önce kendimizde görüp kendimizle yeniden tanışacağız. Kendimizin en iyi versiyonunu bulana kadar devam ettirecek hayat. Bu hayatın her seferinde heyy!! ben senden çok daha büyüğüm deme şekli hepimize. Hatta isterse elini de öptürebilir yani o kadar büyük bizden evren.