Başlık Bulamadım

Biz ölümlüler, Âdem ve Havva’nın çocukları olarak hayatı böyle yaşayabilir miyiz?İstikametini, akışını, yerini yurdunu bulmuş; serazat bir akışla kendi varlık nehrinde akan bir hayat…

Ama arkadaşlar, neresi sıla bize, neresi gurbet be? :) Neyse… Aslında böyle bir giriş yapmayı planlamamıştım.

Bu yazıyı, 2026’nın ilk yazısı olma niyetiyle buraya bırakıyorum. 2026, hoş geldin. Eee hoş geldin yani tabi, öyle böyle bir seneyi daha devirdik sonuçta. Burada öyle böyle 40'ı aşkın yazı yayımladım. Bu kadar kafa yorgunluğuna, halledilemeyen, karar alınamayan bir sürü iş süreçlerime, zihnin sarkaç gibi dönmelerinden oturup en azından bir şey üretmek. Küçük büyük fark etmez artık bu sene mükemmel olma yanılgısını bırakıp elimizden ne geliyorsa yapma senesi. Mükemmeli yapamıyorsan hiç yapma yanılgısının zihnimin erteleme mekanizmasını çalıştırmaktan başka bir şeye yaramadığını idrak ettim. Buna da şükür yani.

Random sıradaki şarkı Tame Impala'dan Loser :) Loser olarak da seneyi bitirdik cidden ya. Bu Loser'lik meselesi bırakmadı yakamızı be kardeşim. Neyse buraya da neyse demek istiyorum şimdi bu kaybeden meselesini tek ayrı konu olarak ileride ele alırız. İlk günden bunu konuşmayalım.

Bugün biraz Sufizm hakkında yazmak istiyorum. Bu sene umarım İbnü'l Arabi'den Fususu'l Hikem'i bitireceğim. Bitiremeyedebilirim :) Kısa bir an düşününce bitiremeyedebilirim yani, çünkü bir sayfadan diğer sayfaya geçerken şüphe ettim diyor Arabi Kuran için, Fususul Hikem'de öyle bir kitap yani. Tam o kadar değil tabi. Ama benim çapımda öyle işte. İnancın temeli çok güçlü şüphelerden geçmek. Sonuçta burası da zıtlık dünyası, hayatın ironisi yani hakikat zıtlıkların aynı çemberde bir araya gelmesi ve aslında zıtlık diye bir şey olmaması. Dualite'yi insan bilinci yaratıyor oysa hakikat teklik yani birlikten doğar. Burası anlaşılmadı biliyorum. Bir kaç katman düşünelim. İlk katman ilk ve kolay görünen yer burası insanı ağlatır. Varlığın ilk ana rahminden öncesinde Allah'tan dünyaya düşüp ağlaması gibi. Bugün hayatta da yaşanan her yabancılaşmada, sorunda bilinç bu ilk katmana gidip yokluk bilincine giriyor. İkinci katman; sorgulatır. Bir şeyler nötrleşir ve bilinç sorguya girer. Son katman hakikat ve hakikatin sadeliğidir. Hakikate varan insan hakikatin sadeliğine ve basitliğine gülebilir zira çok karmaşık sandığımız her şey aslında çok basittir. Ta ki kendimize bunu itiraf edinceye kadar. Kainattaki bütün sırlar insanın içindedir. Ta ki bakmayı bilirsek.

Şems şöyle diyor ''Kendine nizam veremeyen aleme nasıl nizam versin?'' Nasıl versin? Veremez. Dışarıyı düzeltmenin, dışarıdaki her olayı, durumları, şartları düzeltirsek kendimizin huzurlu olacağı yanılgısı içindeyiz. Oysa kendimizdeki küçük bir değişme yıl sonu 37 kat iyi bir versiyonumuz olduğu kanıtlanmış, bunu ben demiyorum Atomik alışkanlıklar kitabında James Clear diyor, burası bilimsel yani. Sezgiciler bilimselcilere kızıyor , bilimselciler sezgicilere kızıyor. Herkes farklı sözcüklerle aynı şeyi anlatmaya çalışıyor aslında sadece tanımlar değişiyor içerik aynı bence. Kendini sorgula, düşüncelerini değiştir eyleme yansısın ve hayatının enerji çember değişsin.

M.Ö. 3000'de Zümrüt Tablet de yazan o yani işte.

''İçeride nasılsa dışarı da da öyle''

Arkadaşlar, bu sitenin düzenli 10 abonesi falan var :) Biri bir kitap adı görüyor bir sorguya falan takılıyor iki hoş sohbet ediyoruz. Bu zamanda 10 abone bile çok kimin okuyacak vakti var? Yukarıdakiler de yatırım tavsiyesi değildir. Her insan kendi kendi hayatını anlamlandırmakla yükümlü ne de olsa.

Gene de aşağıdaki sorunun 2026'da kendimize en çok soracağımız sorulardan biri olmasını isterim gerçekten. İnsanlar kendileri dışında olan bir şeye inanmak yerine kendilerine inanmaya başlarlarsa?

Jane'nin aşağıdaki şiiri biraz umut olsun.

Bugün yanıtsız uyandım.

Günün kendisi yanıt verdi,

Bir dostun cebinden bir düşünce çıkardı:

“Bu düşüş halindeki dünya seni umutsuzluğa sürüklemesin.

Sana soru sormayı o vermedi mi?”

Jane Hirshfield

İyi Seneler