Kültür Böyle Bir Şey Değil

Bu içinde bulunduğun sadece bir hal. Sinirlilik, öfke, uysallık, sakinlik, mutluluk, huzur, endişe...

Bir süre sonra bambaşka bir hale geçmiş olacaksın. Sonsuz o hal değilsin. Sen halden hale geçen bir zaman yolcusun.

Soru: Kim daha çok hayatı yaşıyor?

Cevap: Daha fazla deneyimleme cesareti olanlar...

Yukarıdaki yazı kollektif enerji etkileriydi. Bugünlerde ve artık ölene dek hayatı deneyim olarak görmeyenler epeyce yorulacak olanlar gibi...Deneyimleme ve hata yapma lükslerimizi anladığımızda başka bir şey olacak ve aslında zaten başka hallerde kendimizi tanıma yolculuğumuz başladı...

Yavuz Çetin hala kült bir blues'cu iken, Levent Yüksel'in hala kendine niş bir dinleyici kitlesi varken ve Freud hala anlaşılamamışken...

Burası kendine ''Marketing dehası'' diyen arkadaşımın Levent Yüksel için hala ''Levent Yüksel bee ''deyişinden geliyor. Kendisi marketing dehası olabilir ancak ben marketingin kendisiyim :)

Merhaba millet,

Domain'im 2 aydır yoktu, bir süre alsam mı almasam mı diye düşündükten sonra yeniden buradayım. Döviz kurları gittikçe vuruyor ve bu ülke insanlarının Mayıs ayı son dakika kararlarına merakım gittikçe artıyor.

Bugünlerde Bauman'ın aşağıdaki şu cümlesi sürekli kafamda dönüyor.

Bir paradoksla karşı karşıyayız.

Çözüm umuduyla yola çıktık..

Yolda yeni sorunlarla karşılaştık!

Tam yukarıdaki gibi işte. Sonra çözümleri ve sorunları kaldırmaya başladım kafamdan (çözüm yok, sorun yok, sürekli bir devinim var) Sürekli bir devinim vardı hayatta ve bu devinimler iyi kötü olarak değişebilir, çözümsüz kalabilirdi. Sınırlı algılarımız sürekli sonuç arıyordu ve oysa gidişata baktığımızda zaten her şey olanca berraklığıyla ortadaydı.

Orwell'in '' Geçmişi kontrol eden geleceği de kontrol eder; bugünü kontrol eden geçmişi kontrol eder'' şeklindeki ünlü deyişinin asıl ilham kaynağı olan totaliter ''Hakikat Bakanlıklarının emelleri ve pratikleri geçmişe gömüldükten (ve bir çok çağdaşımıza göre unutulduktan) çok sonra bile bütün inandırıcılığını ve güncelliğini koruyor. Ancak sorun şu ki şimdilerde neredeyse hiç kimse için bulunduğu anı kontrol etmekle inandırıcı bir şekilde övünemiyor; yapmakla övündükleri şeyleri gerçekten yaptığına inanabilenlerin sayısı çok daha az...

Martin Heidegger, ancak bir şeyler yanlış gittiğinde, iflasın eşiğine gelindiğinde alışık olmadığımız şeyler gerçekleştiğinde ya da ''normların dışına çıkılıp'' dünyanın nasıl bir yer olduğu ve dünyada nelerin olabileceğine dair zımni varsayımlarımıza meydan okuyan şeylerle karşılaşıldığında, şeyleri gördüğümüzü, onların farkına ve bilincine vararak bütün dikkatimizi onlara yoğunlaştırıp maksatlı eylemin hedefleri haline getirdiğimizi söylemişti.

Heidegger'e eşlik ederek bilginin kaynağının ve aynı zamanda eylemi güdüleyen şeyin hayal kırıklığı olduğunu söyleyebiliriz...

Söyleyebilir miyiz?

Söyledik bile...

Kültür keşke yenilebilen bir şey olsaydı:)

Kültür tamamlanabilir bir şey değildir. Yine de sanki kültürün bir başlangıcı, ortası ve sonu varmış gibi, iş kırılım yapısının bir parçası olarak kültürü projelendirmeye ve yönetmeye çalıştığımızı görüyorum. Ancak kültür böyle bir şey değil.

Master tezim tüketim ve tüketici kültürü ile ilgiliydi. Bugüne kadar neredeyse çoğu sorum kültüre ilişkindi. Belki 23 yaşımda resmi olarak başlayan insan kültürü, tüketici kültürü, kurum kültürü sorularım 29'umda kültür böyle bir şey değil, tanımlanabilir bir şey değil, sürdürülebilir bir şey değil, kapsayıcı bir şey değil ve ayrıştırıcı bir şey değil sonuçlarını doğuruyor.

Hepimiz herhangi bir bağlamda ancak mutlaka anlaşma yoluyla akışkan bir kültür yaratmaya mecburuz herhalde.. Çünkü artık mutlak ve sığ bir kültür yok.

Mutlaka insanlık kültürümüzle yine hepimiz bir yerlerde buluşuruz...